de extreme kruisweg


Extreme kruisweg 23 maart 2018
Op vrijdag 23 maart werd er voor de eerste keer een extreme kruisweg georganiseerd. Dat was op de vrijdag voordat de Goede Week begon.
De avond begon om 18.30 uur met de H. Mis in de St. Lambertuskerk in Horst. Na de mis, rond 19.00 uur, gingen de 56 deelnemers een tocht van 21 kilometer lopen….. de extreme kruisweg.
De kruisweg ging via de verschillende kruizen, kapellen en kerken van de kerkdorpen van Horst. De kruisweg heeft 14 staties dus 14 plaatsen waar, met het lezen van een overweging, stilgestaan werd.
Er werd in kleine groepjes of alleen in stilte gelopen. Iedereen kreeg een plattegrond, routebeschrijving en de teksten van de 14 staties mee.
Één van de deelnemers schreef onderstaande impressie.

Helemaal blanco ben ik naar de kerk gegaan voor de mis en de extreme kruisweg, geen voorstelling gemaakt van wat er komen ging. Dat is misschien ook wel het mooiste van alles dat je voor de eerste keer doet, er open en zonder verwachtingen in stappen.
Al bijzonder om te zien dat er zo veel mensen mee doen en dat je hierin de ervaring deelt met elkaar. En toch loop je voor jezelf, met je eigen reden, misschien je eigen kruis.
Mijn wandelmaatje kwam naar me toe met de vraag of we samen konden lopen. Helemaal prima.
En samen gingen we op weg naar wat achteraf een hele bijzondere reis was. We zijn stil geweest, in gebed, in gedachten of genietend van de rust en stilte van de nacht. Denkend en mediterend
over de mooie teksten die we bij elke statie gelezen hebben (of bij de verkeerde statie…). Daar ook over gesproken samen. Ook over ons geloof, ons leven, ons gezin en de combinatie van dat alles. Veelal passend bij wat we gelezen of gezien hadden.
Mooi ook de verbinding met de anderen die we dan bij elke statie tegen kwamen, maar ook mensen onderweg die vroegen waar al die wandelaars eigenlijk aan mee deden.
Hoe meer kilometers we liepen, hoe zwaarder het toch wel werd (voor mij wel althans). Maar bij de gedachte wat Jezus doorgemaakt moest hebben, was dit natuurlijk niks. Een beetje “lijden” maakte het nog waardevoller en meer voelbaar.
Bij de laatste statie in de Lambertuskerk werd ik wel emotioneel. Van vermoeidheid, opluchting dat het klaar was, maar ook zo geraakt zijn van de bijzonderheid van deze wandeltocht en niet te vergeten de prachtige versieringen en muziek in de kerk.
Toen mijn wandelmaatje en ik afscheid namen, zei ze: “Dit is wel gek”. Je hebt heel intensief 6 uur met elkaar doorgebracht en nu is dat ook weer ten einde. Zo magisch was die wandeltocht. Alsof je samen in een coconnetje gezeten hebt.

Ik heb de ervaring in een schatkistje gestopt en in mijn hart opgeslagen omdat het een ervaring was om nooit te vergeten!